من و تن
از دل تا بر دل
طفل بی حوصله ام، خسته ز تعطیلی ها مهر من! زود بیا وقت دبستان من است... يا اباصالح المهدى(عج) نگه دار همین جای زندگی ام را ثابت کن/استپ کن/قطع کن شریان های مسیر پمپاژ قلب زخمم را مرا همین جا همین حال که سمتت آمده ام در این حال که تعظیم طلبیدنت می کنم بخشکان/بگیر/بکش زمانم را تا انتها ببر تن را آورده ام کشان کشان به صحنت روحم را ببر/قلب و جان و خاکم را ببر اما هرگز از پای بی قراری پابوسی ات مبر... بریده ایم یا رضا از زمین و زمینی از چند صد رنگی و دلهای سخته سنگی رضا جان اینجا بی ایمانی و بی تویی و بی خدایی تمدن شد و شرطش عهدی که روزی گرفتاری عشق تو و مادرت زهرا و مهدی ات بود را نمی شنوند، نمی خوانند، نمی بینند سرخوش ز دیدار یاریم و سر مست رنگین بدان دنیا در کثافات غرقیم بگویم که عریانی پوشش شد؟ بگویم که زنا زادگی عرف شد؟ بگویم که عرق ریزی عرق خوری شد؟ بگویم که شریعتی ها و خمینی ها و ... جک شد؟ بگویم که مرده ایم اما زندگی می کنیم؟ بگویم که باختیم چه بگویم که گفتن دهان سوزان است و نگفتنش آتشکدهی دل نجاتمان را از خدا بخواه... میلادش مبارک در این میلاد جای شربت و شیرینی گم کرده راهی را همراه کنیم... 
| Design By : ParsSkin.Com |
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
