من و تن
از دل تا بر دل
اولش خوب بود یعنی یه جور هایی داشت خوب پیش می رفت همه چیز طبیعی/نورمال/بر وفق مراد/روی روال کلا خوب دامن داشتم/گوشواره داشتم و النگو/لاک می زدم/عروسک داشتم گل سر داشتم با موهای زیبای بلوند بلند نفهمیدم یدفعه چرا همه چیز به هم ریخت حال از تمام داشته هایم تنها یک چیز برایم ماند: گل سری که وظیفه اش جمع کردن هیچ شد... نشسته بود یه گوشه و بق کرده بود و ماسونده بود دو دستشو بیخ زیر گلوش مخنعه چرکشم کشیده بود تو صورتش و داد میزد " عکس نگیر لا مصب " تابلو بود از ایناس که پس فردا می زنه یه رقمیه کنکور میشه و ... ازش اسمشو پرسیدم گفت منیر اما بچه ها صدام می زنن" الیزابت آدامس فوروش " از اسم روی کتاب کهنه های دور و برش می شد فهمید عارین از سال بالایی به اسم نیوشا کتابشو که سر جاش میذاشتم دیدم ابر شد گفتم چرا گریه می کنی؟ زیر لب گفت: اول مهر نزدیکه ... خدایا! می خواهم مهندس شوم دکتر جراح قلب خلبان پلیس معلم کمک معلم بقال دست فروش اصلا رفتگر من هم زن می خواهم از آن خوشگل هایش-مثل هاجر- ماشین که نه اما یک دوچرخه بد نیست از اینها که با کارت ملی می دهند خدایا می گویند من از لای انگشتانت چکیده ام و تو هرگز خم نشده ای تا مرا از زمین زیر پایت برداری خدایا می خواهم خوشبخت شوم ولی چرا نمی توانم... یک نو اش را می خرم یعنی شک نکن یکی خوف تر و خفن تر از نوی همین ها را فقط بگذار سفره ام نفتی شود... این طور نگاهم نکن مادر پاک بود نه قرصی نه سکسی شیش ماهه بودم که دعواشان شد بابا به مامان سیلی زد من خوردم... هیچ وقت برای پیران گردن و صدا کلفت نکن آنها هم آلبومی دارند که پشت نویس عکس های جوانی شان ، گردن کلفت و صدای کلفت تر بوده است... پینه بارانش کردم که لاک هایت پاک نشود آخر تو دختر منی خدا را چه دیدی شاید بار دیگر که لاک مصرف شده بالانشین ها را برایت آوردم کمی بیشتر مانده باشد کمی بیشتر لاک برای تو کمی کمتر پینه برای من تنها جرمم من ریشه داشتم آنها ریش وز بودنش را نخند شامپو مان خیلی وقت است که تمام شد پودر شورش که می کنم نمی دانم چرا به جنگ می روند این گلها فروشی نیست دست گرفته ام که دست نیافتم که حواست از موهایم پرت شود که یادم برود دختر بودنم و دخترانه نبودنم که یادت بیافتد مردانه بودنت و مرد .... نگاه نکن شکرپنیرم بابا به خاطر شب بیرون نماندن هایم دزدید و زندان رفت بگذار برادرت با خیال راحت از جایی چیزی پیدا کند که اگر پدرت نبود آن چیز " من " بودم ... تعهد کردم بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا عدم تعهد ها تورا یادم رفت... ۵ تا ۱۰ شهریور-تهران کسی کودکان خیابانی کار را ندید... بلند شو مرد قد راست کن این بود آنکه می گفتی آرام بخواب کورش ما بیداریم دیگر وقت خواب نیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــست تو همانی که روزی به اخمت خورشید حجاب می کرد به قدمت ناموس فوروشان یقه می بستند و ته ریش نگه می داشتند به نامت گلریزان پایان گشنگی چادرنشینان بابا دربند بود در چادر چادر از بند زنان بی چادر به حرفت رنگ می باخت تمام دفترخانه رفته ها و رنگ می گرفت تمام مرام نامه ها چه کردی با خودت چه کردی با خودم چه کردی بامان... ببینم این لا چه داری؟؟ خلاف شرع! غیر مجاز! مستهجن...! مهم نیست ناموس ایرانی و کف خیابانی نترس! قول می دهم به جاهای دیگرت دست نمالم از همان قول های دوازده شب به بعد... های دنیا آهای با توام برایم صبر کن دیگر نمی خواهمت کثافت-کثافت-کثافت خیال نکن جایت برایم تنگ است نه جایم برایت تنگ است بگو این عابران رد شوند زود صدای فاضلاب بالا شهری ها عجیب شنیدنی ست... آرام باش چه مرگت شد آمدنت ، بودن شد و تو وهم ماندن گرفتی دور برداشتی و از آدم بودنت دور شدی یادش آمد روز اول که ساختت هنوز دست هاش رنگ گل بازی داشت که همه فرشتگان را به خط تعظیم کرد چندتاشان وزوزه نمی کنیم گرفتند حتی یکی شان شاخ شد که عمراً آن روز مصمم گفت خوب ساخته ام ، کرنش کنید رو سپیدم خواهد کرد اما ، ، ، چه کردیم که برای درب خانه ای که همیشه باز بود ، زنگ گذاشت... کتاب " مردم شناسی و فرهنگ عامه " با تکیه بر فرهنگ عامه مردم ایران به قلم استاد جناب آقای"" محمد علی جهانبخش"" از اساتید دلسوز و تلاشگر در عرصه ی فرهنگ ایران زمین **به چاپ رسید** می گفتند وضعمان عالی ست گفتند وضعمان بد نیست می گویند وضعمان خوب نیست فهمیدم نه بد است نه خوب نه ... خم کردندمان تا خرده نان خشکیده و استخوان سگ لیس را از زمین زیر پاشان برداریم روی گرده مان شاهانه چنبره زدند اخ خور شدیم...
| Design By : ParsSkin.Com |
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
