من و تن
از دل تا بر دل
چراغ قرمز شد
فال فوروش و لنگی و آفتاب گیری و گل فوروش پخش ماشین ها شدند
دعا می فروخت در قطع جیبی
همین ها یکبار از مرگه تصادف با شیشه باز یه چرخ زن حفظش کرده بود
پرادوی حاجی نشین با ریش بلند نرم و یخه تا خرتناق بسته و تسبیح ضریح دیده چشمش را کشید و پایش را هل داد
شیشه کمی پایین بود
دعا را به درون ماشین انداخت
حاجی ناگهان ترمز دستی را کشید
پیاده شد و با غضب سیلی به صورتش کوبید و گفت:
توله سگ مادر به خطا دعا را پرت میکنی
به ولایت ـــــ توهین می کنی
بدم مادرت را...
دعاهایش روی زمین ریخت
حاجی از روی دعاها رد شد و سوار شد و رفت
دعاها را با کمک گل فوروش و فالی و لنگی و اسپندی جمع کرد
اما خرد های دلش را هرگز نتوانست... نوشته شده در پنجشنبه پنجم مرداد ۱۳۹۱ساعت
9:38 توسط حامد.ع|
| Design By : ParsSkin.Com |
من و تن فلسفه است.
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
