من و تن
از دل تا بر دل
وقتی تا یک قدمی اش روی و تنها به حکم لازم داشتنت در زمین هنوز از تنش دورت کند وقتی هرشب خوابش را به بیداری روز بچسبانی دو رکعتی صبحت را بی صبحانه و بی بهانه به مهریه زهرایش ساز کنی که شکر وقتی پا بدهد کف زنی و کیف زنی از زنی کهنه ، کنده شده از مستمری سرای خاوری و کلوز آپ نگاهش را سنگین روی مژگانت چنان حس کنی که رفتن دست که هیچ جم نتوانی بخوری که مومنی مسلمانی شیعه ای اثنی عشری زاده از پاک دامن مادر و از حلال خوری جد پدر برایت یک راه بیشتر نمی ماند: "بندگی به رسم بندگی" -تویی که روزی به جرم کیف قاپی که منجر به مرگ پیر زن لجوج ماسیده به بند کیفش شدی و تا پای چوبه رفتی اما برگشتی خوب می فهمی...
نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم مهر ۱۳۹۱ساعت
9:8 توسط حامد.ع|
| Design By : ParsSkin.Com |
من و تن فلسفه است.
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
