من و تن
از دل تا بر دل
زاکربرگ یا شته ی دمه پافه سمی سم پاش دوجنسه ی افغان برای خدا چه فرق داری؟؟ دلم پتو می خواهد؛ و پتک،پونز،پنکه ی پره فلزی،پشه بند،پیف پاف،پاس-ت-ور،پنبه،پراید،پارازیت،پفک،پری،پرانتز،پاشنه کش،پسته،پهنای باند و پا هم... پتو/ که ساعت ها ساعت،بعده ساعت هم آغوشی دو عقربه به 00:00 زیرش صورت برم و صورت کنم تمام یک روزم را پتک/ تا همین که آلزایمر دنیوی سپری ام حاد شد،او باشد و مبارکی قدومش بر ملاج پونز/ که پر از پکریه کپکی،رویش پاپتی با رقص دربه دری،قد یک تهران-قم(ره) دوان روم پنکه ی پره فلزی/ تا باد دهد هرچه به ظاهر محاسن بود و تنها محاسن بود و صورت محرم و سیرت نااش؛و دل سیر غنج رود بس متلکانه پوزخند زند به طرح تکریم تحریم براّن ژیلت پشه بند/ که به اسارت روم و به حسرت برم دله هر خون خواری را از مکش "ب" مثبتم که "بسم اله" بود و نمایشش به " آ " منفی که ابلیس شد پیف پاف/ تا اگر بند پ ای،پولی،تور انداخت توره پشه بندم را و شکافت،نفسش لااقل اشانتیون به راهیان نور رود پاس-ت-ور/ که یادم باشد دیروز که بود،امروز کجاست،فردا که ورق برگردد،ورق حکم کند به آسی دل عاصی و به خشته خشت دیارم پنبه/ تا گوش از حواس پرت کنه 9 کاناله تا لب مولینکس سیاست و دین برد پراید/ که وقتی روغن جامد سرطان گرفت و خانه ی حلبی اش را به خط تولّدش داد ـ زاده شد تا پنج ظرفیتش خاک شود پارازیت/ تا از من به مجلس سینه زنی به آب انار و از تو به رحم رحم اختگی و به اخته اخته یاخته رود پفک/ که دشمن خندان نشوم و دندان به پوسیدگی سپرم تا به مشتت کاه ریز و کــــهریز-اکی نشود پری/ تا شبقصه ی جوجککان و صبحانه ی دوش جنابت جنابان شود پرانتز/ که آنقدر تو در تو باز کردم،لای هم،با هم،روی هم و توی هم نمی خواهم بدانم کجا خواهند رفت این سه نقطه ی هرجاییه گنگه پس واژگان خط خورده،قلم خورده،مهر سکوت خورده،ممیز خورده،پاکن دیده،لاک مال لال پاشنه کش/ تا نشود نه خود خورد نه کس دهد *** گنده کند به سگ دهد پا جایی برم که نه حق من است و نه سهمم و هم حق کسی و هم سهم کسی را نه 4 سال که 8 سال اماله کنم و 80 سال هم کم باشد که حق، حق داری و سهم داری آفریند که برای هر سال 80 سال و 80 بار آفرینشش کم آید پسته/ که طلای زیر پایم،شیر مادر بود و سیب حوا شد؛هرچه بیشتر خم شدم،خم شدم و هرچه بیشتر دست دراز کردم،کوتاه تر شدم و هرچه کوتاه تر و خم تر،بیشتر ماندگار شانه هایم شد و پیچک علف هرزش را به تن پر ریشه ی سروم چرخاند پهنای باند/ تا که فقط بگذاری بگذارم،تا بگذرم،تا نگذرند پا/ و پایی بی پا... 
| Design By : ParsSkin.Com |
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
