من و تن
از دل تا بر دل
با خود عهد بند وقت هایی که دنیا برایت نور می پاشد-شادی- زندگی برایت صحنه های رنگی اش را پخش می کند و بازپخش در شوق غرقی و سر از پا غریب خود را برافراشته می یابی و قد بلند آنقدر که همه را ریز و زیر می بینی حالتت خلاء ساز است و خلق سوز که شهوت زن بازی داری و نه حتی نسل سازی چشم بر بند و چشم باز کن دخترکی که با مانتوی آنطرفی از آن طرفت رد شد و چراغ سبز داشت و می گفت شستی ام و دو هفتاد در سینه دارم زنی که سوز پاییز را تحمل می کرد و لاک مالهای انگشتان پایش را به جنگ سرما و به جشن چشمانت می فرستاد مردی که اول صبح بسان اسب رمیده دختر بچه ی صرعی اش را عین گوشت قربانی عقب پیکان بی پی اش انداخت و از فرعی جلوی ماشین بی تا ات پیچید و تو کش دار و نیش دار نثارش کردی ... نه اولی خواهرت است و نه حتی جای او نه دومی مادرت است و نه حتی جای او نه سومی پدرت است و نه حتی جای او از حالا اولی خواهرک برادری است چون تو دومی مادر پسری است مثلت و آخری پدر فرزندی مانندت 
| Design By : ParsSkin.Com |
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
