من و تن
از دل تا بر دل
دلم می گیرد... سالها پا بازی من و کف پوش های پر طمطراق از شهر کرباسچی تا هر روز -کارگران مشغول کارند- قالیباف ، این قدر نمی ارزید که به اندازه این دنیای واقعا هیچ مجازی حال کنیم که کنار هم پا بر می داریم!!! حکما باید سرمان بیاید تا قدر دانیم. به خودم که می آیم پشت فرمانم و جنگ سبقت و مردمانی که سه چهار راه آن طرف تر را که عابری از سر توفیق اجباری و یا لج و لج بازی تازه سبیل سبز شده لندکروزر سوار با پیکان ۵۷ لکنته ی لنگ ۵۰ تک تمن به زیر ملحفه سپید خزید و تنها موزیک جیررررینگ کفاره همزادانش را بدرقه داشت فقط یک خاطره می دانند که برای در و همسایه است و نه ما.
| Design By : ParsSkin.Com |
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
