من و تن
از دل تا بر دل
همت سنگین بود این را کمی قبل تر روی تابلوی وضعیت بالای سرش که رد شد و تنها نیم نگاهی انداخته بود دانسته بود سر چی بود... یک طرح یک جهاد یک جنبش یک فرهنگ سازی یک الگو یک اجبار یک تو سری یک چوب بالا سر موتور گیری نشمرد چند کفی کف همت بود همین غم صورت از میان ساله ی کلاه خسته به دست پیکی گرفته تا جوانک ریقوی پالس سوار زید پیاده و پیریه پش موتور چسبانده "توری فلزی/فوری/ضد حال به پشه" داستان را به جاهایی می رساند که شل کند و یه ۹۰ درجه گردن بگرداند صدای بوق ۱۰ ۱۱ که بلند شد کارگر خسته ی تعویض روغنی با کیسه داروهای زای همسرش به پیوست پول نزول برادر صیغه ای در دستان سیاهش بود که تا دسته فرو برد دسته ی سی جی ۱۲۵ گوجه ای رو تو آپاندیس ۱۷ روز مونده به نبود کشیدن یه لیسانسه که اومد خدمت تا بگه مقدس که نبود شد ما میشیم داماد حاج صفر فرش فروش داماد نشد اما مث عروس حجله ندیده پهن کردن چلوار سفید رو رو تن سرخش تا جار بشه این فرهنگ تهاجم زده این گند پر بو این جنگ ۱۲۵ با کفی و بیخ شلوغ همت سال ۵۷
| Design By : ParsSkin.Com |
آنجا که تو را جا میگذارند و نه آنکه تو جا بمانی
آنجا که دوانی اما زیرت را خلاء میکنند
آنجا که بو میدهد هوا و تو این را میفهمی
آنجا که دلت میگیرد از غمگینی کودکی ات که تا زیر زانوان مردمان لال پرست بودی اما یک سر و گردن از آنها بالاتر میپریدی
آنجا که ...
آنجا که اینجاست
تویی و تو،تویی و تنت،تویی و خودت.
به خود بیا و یادگیر تو خود آن خودی باشی که با خودت یک رنگی
خودی که نشست،اما وقتی که پایش را زدند...
از دل تا بر دل بگویید و بخوانید،رک گویی کنید،باز و لخت و عریان تمام دلتان را قلم زنید،بی هیچ ممیزی عیانش میکنم تا همه در دلبازیتان دل بازند.
مست بودنی شوید که گرچه در سراب،گرچه در مرداب،گرچه در چشمه ای نایاب،گرچه در سرداب،گرچه در قایقی روان در تالاب،گرچه در بامداد یک روز خرداد...در وجودتان جاریست،سیال است و این را حس میکنید.
